Hulsbeek Triathlon: een triathlon in tijdritformat. Ik mocht/moest als laatste starten en als Eddy Lamers xe9xe9n minuut voor je start, dan weet je dat het een vrij eenzame wedstrijd gaat worden. Desalniettemins was de sfeer er omheen weer opperbest en datzelfde kon ditmaal zelfs gezegd worden van het weer!

Ach, zo'n dagje op het Hulsbeek in het zonnetje, beetje babbelen met Pim en Onno. Beetje opscheppen tegen Kappi over de enorm vis die je zojuist gevangen hebt. Beetje hangen, beetje bijkleuren. Nee, geen straf. Zeker geen straf.

Voor mensen die denken dat dit een protest is tegen het stayeren in Azelo: Nee, in tegendeel! Het maakt zo'n duathlon vele malen spectaculairder! Ik zeg: stayeren vrijgeven en meer stayerduathlons in Nederland.

Taperen is saai. Dus nog maar een verslag. Even een waarschuwing vooraf: onderstaande verhaal duurt langer dan de hele wedstrijd heeft geduurd.

Afijn, woensdag – de dag die ik had aangevinkt in mijn agenda. Ik heb natuurlijk geen agenda en als ik er xe9xe9n had dan zou ik er helemaal niets in zetten, laat staan iets aanvinken, maar toch: de duathlon was wel een wedstrijdje waarin het xe9xe9n en ander kon gebeuren. Er x91mochtx92 namelijk gestayerd worden. Bij de gratie van de traditie (en het korte parcours). Het stayeren zorgt er voor dat er een magisch woord aan deze duathlon kleeft: Kopgroep! Gosselink verloor hier vorig jaar bijvoorbeeld de tour door deze te missen. 

Derhalve vormde de duathlon een complexe puzzel. Je had allereerst de wedstrijd zelf: een wedstrijd die ik bijvoorbeeld best zou willen winnen, maar dan moet je alle duatleten verslaan. Daarnaast heb je de tour: die ik best zou willen winnen, maar dan moet je alle toerdeelnemers verslaan. Tot zo ver is het vrij simpel. Maar dan wordt het complexer: je hebt duatleten die goed kunnen lopen, hardlopers die aardig kunnen fietsen en tourdeelnemers die all-round sterk zijn en al die mensen starten in xe9xe9n wedstrijd. Niet op teveel paarden wedden dus een keuze maken: tour of duathlon? Tour.

 Ik ben goed in doomscenariox92s verzinnen. Het volgende doomscenario had ik in mijn hoofd: er ontstaat een kopgroep met sterke lopers: Blikman, Haarkamp, Schreurs jr., Stevens, de Kok en dan zul je zien dat er xe9xe9n of twee concurrenten uit het klassement, Schreurs sr., Vernooij of Lamers het groepje kunnen volgen en dat ik niet mee kan komen, of een inzinking heb of een foutje maak en in een achtervolgend groepje terechtkom, dat iedereen naar mij kijkt en zegt: jij kan toch zo hard fietsen? Er zit dus maar xe9xe9n ding op: heel hard lopen. 

De tactiek is altijd zo goed als je benen zijn en ik had enorm goede tactieken, dus dat beloofde wat over mijn benen. Drie looprondes van 1km, dan 11km fietsen en een afsluitende marteling van 2 km lopen, dat was het parcours van vandaag. Dat was ook het parcours van de afgelopen jaren. Elk jaar moest ik knokken om bij de eerste groep te zitten: in 2008 faalde ik kansloos, in 2009 zat ik er op hangen en wurgen bij, in 2010 ging het al wat makkelijker en nu is het 2011. Wat zou deze editie brengen?

 
(foto: Start: je ziet gewoon dat iedereen er onmeunig veel zin in heeft)

 Pang! Er lijkt wat conservatief te worden gestart. Ik ben pal achter Schreurs gestart, maar na een honderdtal meters loop ik achter Caimin. Als ik naast hem twee koppen grotere Lamers vrij soepel zie lopen kies ik er toch voor om achter deze luxe windvanger te lopen. Schreurs loopt min of meer op kop samen met Caimin die zo makkelijk loopt dat hij ondertussen rustig een boek oid had kunnen lezen. Zelf loop ik ook verbazingwekkend makkelijk. Ondertussen een boek lezen was wat lastig geweest, maar vluchtig een stripboekje doorbladeren had ik nog wel gekund. Als twee van de drie rondes zijn gepasseerd weet ik vrij zeker dat ik geen inzinking meer ga krijgen en dat ik wel zou kunnen versnellen. Nu ben ik heel erg geneigd om achteraf allerlei tactische bespiegelingen los te laten op het vervolg van de wedstrijd, maar waar het in feite enkel op neer komt is dat ik mij dik in orde voelde, dat ik zin had om pijn te lijden, dat ik kxf3n versnellen en dacht, dan gxe1 ik ook versnellen en toen was het zoals wij in Twente zeggen: OORLOG! 

Voor hetzelfde geld was ik overmoedig geweest en vervolgens enorm hard ingestort, zoals in het verleden wel vaker, maar dit keer pakte het verrassend goed uit. Er ontstonden dan wel geen gaten, maar de groep werd op een lint getrokken en waar een lint is, ontstaat uiteindelijk ook gaten. De laatste honderd meter neemt Caimin de kop over en achter hem duik ik als tweede het parcfermee in. Caimin heeft pech, komt niet in zijn pedaal en ik rijdt in mijn eentje met een hele kleine voorsprong als eerste het fietsparcours op. Na het eerste viaduct komt Haarkamp me voorbij en ik duik in zijn wiel. Als ik bij de eerste bocht weer overneem en vol gas door de bocht rijdt is hij plotseling weer verdwenen. Tot op heden weet ik niet of hij nu slechte bochten rijdt of dat het hem misschien verstandiger leek om op een eerste groepje te wachten.

Wachten wil ik niet en zou ook onnodig zijn. Voorsprong die je hebt moet altijd maar worden dichtgereden. Ik weet dat ik relatief hard kan fietsen, dus ik besluit stevig door te peddelen (laten we zeggen kwart triathlon tempo): Een tempo waarmee achtervolgers zich toch in moeten spannen om erbij te komen maar ook een tempo waarbij ik nog hard kan lopen als ik van de fiets kom. Ondertussen hoop ik dat de achtervolgers naar elkaar kijken en vervolgens niet door zullen fietsen. Maar het verschil is zeer gering. Het duurt desalniettemin twee van de drie ronden voordat ze (uit eindelijk zeven man) echt in mijn wiel zitten. 

Blijkt volgens getuigenverklaringen dat notabene mijn eigen trainingsmaatje Vernooij het gat heeft dichtgereden! Zijn goed recht natuurlijk, hij staat tenslotte tweede in het klassement. Eigenlijk mxf3xe9st hij wel voor zijn klassement, maar tegelijk graaft hij zijn eigen graf, want de inspanningen op de fiets moet hij -helaas- bekopen op het tweede looponderdeel. Maar dat komt straks. We zitten nog op de fiets: Ik ben ondertussen blij dat ze zijn aangesloten, even kan ik herstellen, precies wat ik nodig heb. Ik kijk niet achterom, heb alleen Schreurs jr. gezien die even op kop rijdt en natuurlijk Vernooij. Verder heb ik geen idee wie in de groep zit. Ik doe nog xe9xe9n aflossing om het tempo nog een beetje er in te houden, dan neemt Vernooij -ik zit aanvankelijk in zijn wiel- de groep nog xe9xe9n keer op sleeptouw het viaduct over en dan linksaf richting de wisselzone in. Ik ga iets te vroeg uit mijn pedalen, verlies het wiel van Vernooij, maar met een flitsende wissel kom ik vrijwil direct achter Vernooij op het loopparcours. In het parc-fermee vang ik een vlaag op van een jurylid dat roept x91terug!x92. Blijkt later waarschijnlijk Blikman die zijn fiets heeft laten vallen, terug wordt gestuurd en daardoor kansloos is geworden. Als ik Vernooij na honderd meter inhaal mompelt hij de legendarische woorden: x93Ik ben dood.x94 En dood was hij.

 
(foto: Laatste loopronde in de avondschemer. Nog 800m tot de finish, samen met Gerben (3e) en daarachter Pim (1e))

Ik besluit met alles wat ik in mij heb de laatste twee kilometer een zo hoog mogelijk tempo te lopen (tja, wie niet?). Nog steeds geen idee wie in de groep zit, maar uit ervaring weet ik dat het verrekte lastig is om in de laatste twee kilometer een gat dicht te lopen, ook al is het maar tien meter. Om elke meter word gestreden. Voor alsnog loop ik op kop! Er sluit gauwachtig iemand aan. Ik weet niet wie het is. Anderhalve ronde loop ik op kop op een zo hoog mogelijk tempo. Zijn we met zx92n twexeben? Wie loopt daar nog achter? Wie is het xfcberhaupt? Ik loop door en door en door, maar het is niet genoeg. Op het laatste onverharde gedeelte is het Pim de Kok die op het oog toch vrij soepel voorbij komt. Even kijk ik of ik kan volgen want het is niet ver meer naar de finish, maar de afstand is net te groot voor een eindsprint en ik krijg last van een zuurstoftekort en begin met kokhalsen. Schreurs die achter mij liep had net een gaatje moeten laten vallen, maar omdat ik even naar adem loop te happen, komt hij voorbij. Ik herstel gelukkig snel en met een eindsprint weet ik Schreurs toch nog in te rekenen. Pim is dan al vier seconden gefinisht.

Het was een mooie, parchtige strijd en als snelste tourdeelnemer van de dag ben ik allang DIK tevreden. Lamers zat ook in de eerste groep, maar verloor met een schoenwissel teveel tijd en Vernooij verliest in de laatste twee kilomter ook aanzienlijk wat seconden. Ruim xe9xe9n minuut verdedig ik nu tov van Vernooij, die zaterdag waarschijnlijk niet start. Zaterdag dus weer een race. De laatste. Rustig aan doen voor Almere? Zou verstandig zijn, maar ik ken mezelf.

Een rustdag.. verveling. Tijd voor een bespiegeling op de afgelopen week! Want het geweld van de TTT is losgebarsten. Een jaarlijks hoogtepunt in het seizoen. Aanvankelijk twijfelde ik een beetje aan mijn vermogen om snelheid te maken, een vermogen dat bij de korte wedstrijdjes van de TTT natuurlijk onontbeerlijk is, maar door de Almere trainingen wellicht wat was verwaterd. Willem S had me al gewaarschuwd/bang gemaakt: van lange duurritten wordt je traag hxe8! Maar ik was niet de enige met goede redenen om niet voluit te presteren. Als je iedereen op voorhand moest geloven zou het niveau dit jaar schrikbarend laag zijn. In feite had iedereen ook wel zijn reden: Schreurs heeft een moeilijk jaar gehad en gaat volgend jaar weer serieus trainen, Lamers komt terug van een langslepende blessure, M. Kappelhof doet tegenwoordig wat rustiger aan, en trainingsmaatje Vernooij diex85 Vernooijx85 hmm, die is verrassend stil. Exe9n van de charmes van de TTT: iedereen werpt een rookgordijn op om de anderen te laten gissen, naar de werkelijke vorm. Via Twitter werd de TTT dan ook omgedoopt tot de tour van de lammen en de blinden.

Exe9n ding wist ik vrij zeker: aangezien ik de dag voor aanvang van de TTT nog een OD bij onze oosterburen had afgerond, zou ik gedurende de week waarschijnlijk sterker worden. Dus maandag bij de proloog -traditioneel mijn sterkste onderdeel- moest ik de schade beperken. De proloog, of xfcberhaupt elke korte explosieve tijdrit, ik kan er geen genoeg van krijgen. Echte specialisten kon ik niet bijhouden: Remco Veldhuis reed bv 45 km/h (dat is hard). Ook eeuwige fietsrivaal Dannis Brouwer deed voor de derde of vierde keer goede zaken in ons onderlinge klassement en gaf me klop met 7 seconden. Volgens mij staat het 4-3 tegenwoordig. Zit me natuurlijk niet lekker, maar de volgende keer pak ik hem gewoon weer terug. Hoe dan ook: ik reed netjes rond de 43,5 km/h en had 11:19s nodig voor de 8,2 km. Vorig jaar dus sneller terwijl het parcours toen nat was, maar ik voelde ook wel dat ik wat lamme beentjes had. Geen man overboord, want Lamers eindigde op 7 sec en Vernooij op 11 sec. Dichtbij dus, maar volgens mijn theorie zou ik elke dag beter moeten worden niet direct zorgwekkend. Schreurs mist momenteel de explosiviteit, maar kan bij de aquathlon zijn slag slaan. 

 
(Foto: Clubgenoot Stijn Jansen doet het kopwerk en in zijn kielzoch loop ik naar een goede tijd en de overwinning)

Dinsdag voel ik me nog niet perse beter. Ik wil nog wat fietskilometers maken maar merk dat ik wat slaperig en moe ben. Toch maar de fiets op. Het is heerlijk ontspannend om in zox92n wat hectische week even een paar uur door Noord-Oost Twente te touren. Onderweg wordt ik opgehouden door een boer die zijn koeien over de weg leidt. Dat zijn de relaxte onderbrekingen. De boer legt in het zo-plat-mogelijkste Twents uit dat hij het maar gek vind dat de koeien de hele dag niets doen, maar als hij ze komt halen om te melken ze plotseling willen gaan vreten. In mijn platste Grunnings leg ik uit dat geiten veel irritanter zijn en dat ze dit vast niet expres doen en dat het beter zo kan zijn, dan dat het 30 graden is en ze de hele dag onder de bomen beschutting zoeken. Hij geeft mij groot gelijk en ik zie de verbazing in zijn ogen als ik mijn kennis over de koe tentoonspreidt. De koeien hebben geen haast en ik ook niet. Ik komt helemaal tot rust, ben helemaal zen… nauwelijks vijf minuten later rijdt ik lek: nondedju!

x92s Avonds de Aquathlon: tja, de aquathlonx85 ik win de aquathlon? Moeten we het maar niet te lang over hebben. Ik hoor geen aquathlonx92s te winnen. Ik kan alleen maar zeggen dat het Lamers zijn schuld was. Hij verpeelt al gauw twee minuten door extra meters te maken en had in totaal een seconde of twintig kunnen pakken. Het gebeurt niet en ik loop 1:40 uit.

Wat betreft de aquathlon: terwijl ik in mijn baan op kop zwom, bemerkte ik dat Vernooij -de gladjakker- netjes achteraan het treintje volgde. Na het looponderdeel -dat bij mezelf toch heel soepel verliep- bemerkte ik dat Vernooij ook bij het lopen nauwelijks achterstand had opgelopen. Tijdens de laatste 250 meter verliest hij weliswaar terrein, maar gezien zijn fietstijd bij de proloog wordt hij in deze tour toch iemand om rekening mee te houden. In mijn beginjaren bij Aloha 2008-2009 werd ik door Vernooij regelmatig (of eigenlijk altijd) ge-Ass-kickt, maar de laatste twee jaren werd hij geteisterd door maagproblemen, lekke banden en weetikwatallemaalniet nog meer en dat bood mij de mogelijkheid om hem de afgelopen twee jaren enorm hard terug te Ass-kicken. Sinds de bosfietsloop in maart 2010 -correct me if ix92m wrong- heb ik hem bij elk wedstrijdje een nieuwe impuls gegeven om vroeg of laat nog een keer enorm allesvernietigend mij te Ass-kicken. Dat moment lijkt met de dag dichterbij te komen. Nu stonden we samen op het podium en ik vooralsnog op de hoogste trede: een trainingsmaatje op 2 en een wedstrijdmaatje (Kappi) op drie. Ons kent ons.

Ohja, en voor het eerst sinds lange tijd kwam ik Van Grootheest weer tegen. Althans, hij startte in de masterserie. Volgend jaar moet hij met dispensatie bij de senioren meedoen, dat was een leuke strijd geworden. We hadden praktisch dezelfde tijd, maar Van Grootheest is een soort luckey charm: We hebben al wat gevechten uitgevochten vorig jaar: hij zwemt vernietigend, ik loop dat dan net weer dicht en aan het eind van het verhaal win ik dan net. Dinsdag was het verschil 3 sec

Drie weken terug deed ik mijn laatste wedstrijd in een periode die we het best kunnen omschrijven als: het oude triathlonnen. Het was de tijd van de wisselvalligheid, de negativiteit en vooral de slechte prestaties. Maar met nog twee weken te gaan tot Almere is een nieuw era aangebroken. De tijd van het nieuwe triathlonnen: fris, snel en soepel! De trainingsuren van afgelopen hebben een prima basis gelegd: precies waar er de afgelopen weken nog aan ontbrak. De trainingen de laatste weken bestonden alleen maar uit duur en ironman-speed, muv een stevige intervaltraining afgelopen donderdag, dus ik was er voor de wedstrijd over de Olympic Distance toch niet helemaal gerust op.

De triathlon begon, zoals zo vaak, met het zwemonderdeel. Afgelopen vrijdag had ik een heerlijke zwemtraining afgewerkt waarin ik voelde dat ik over ongekend goede zwemarmen beschikte. Er werd mij halverwege zelfs gevraagd of ik onlangs nog een raket had ingeslikt. Voor het eerst heb ik de laatste weken regelmatig in buitenwater getraind en dat lijkt mijn zwemmen goed te doen. Het was voor mij een reden om het bij het zwemmen eens over een heel andere boeg te gooien. Normaliter start ik vrij conservatief en kiek ik wat het wordt, dit keer besloot ik er gewoon eens in te vliegen om vervolgens eens te kiekx92n wat het dxe1n zou worden.

PANG! Weg.. Na tien slagen kijk ik voor me: niemand. Na twintig slagen kijk ik voor me: niemand. Na dertig slagen kijk ik voor me: niemand. Een geheel nieuw fenomeen ontpopt zich voor mijn ogen: ik lig op kop bij het zwemmen! Voor mij is het water maagdelijk kalm en vlak! Amai! WTH! Gekke boel! We zijn toch aan het zwemmen? En ik lig op kop? Exe9n van de redenen dat ik -naar mijn idee- op kop lig, word veroorzaakt door het feit dat ik op hoge snelheid alleen links ademhaal. Hierdoor zag ik niet dat er rechts een groepje snelle zwemmers vandoor ging. Als ik na een paarhonderd meter toch naar rechts kijk, neem ik dit groepje waar, maar ik zie ook dat hun voorsprong nog gering is. Toch lopen de eerste zwemmers naarmate het zwemmen vordert een minuut uit. Maar met een officixeble tijd van 20m30s (ingang parc fermee) en een officieuze tijd van ongeveer 19m30s (rand kanaal) klom ik toch even als 9^e het water uit! 19m30s / 3 = 6m30s per 500m. Dat is 3x een 500m PR op rij: ik heb dan wel se-ri-eus hard gezwommen, het zal ook een tikkeltje aan de korte kant geweest zijn.

Het fietsen ging ook van een leien dakje. Het hele parcours heb ik moederziel alleen afgelegd. Geen seconde in de luwte (okxe9, er reden hier en daar wat mensen uit andere categoriexebn), maar een ideale generale voor Almere. De nummers 4 t/m 8 bij het zwemmen werden voorbij gestoven alsof ze aan het picknikken waren. Edoch, ook respect voor de nr 1 en 2 die desalniettemin respectievelijk 2 en 1 minuut bij me wegrijden. Nr 2 was trouwens mijn IJzersterke teammaatje Patrick D. Wat is die dit seizoen sterk en ik gok dat hij elk seizoen nog sterker gaat worden. Man, die jongen kon wel eens serieus heel snel gaan worden.

Het fietsen had van mij nog wel uren mogen duren, maar na 38,5 km moet er hardgelopen worden. In 2010 mijn sterkste onderdeel, maar dit seizoen het grootste zorgenkindje. Ik begin behouden, loop een behoudend middenstuk en finish behoudend. Na 1,3 ronde van 2,5 km sluit Scheltinga jr. aan. Hij zegt dat ik hem op moet zetten (Zet em op jung!). Ik zeg dat hij dat ook moet doen. Hij loopt honderd meter in mijn kielzog (goed teken, hij gaat niet direct er overheen, denk ik nog) en hij hijgt als een fries trekpaard (goed teken, hij loopt dus ook niet helemaal uit zijn neus te vreten, denk ik nog). Vervolgens loop ik nog een paarhonderd meter in zijn kielzog. Dan loopt hij langzaam weg. Dwz, hij loopt heel snel, maar de afstand tussen ons beide wordt langzaam groter. Ik probeer zo soepel mogelijk te lopen. Niets forceren, gewoon stevig tempo en kijken of ik dat tot de finish door kan lopen: mijn wedstrijd(en) kom(t)en tenslotte nog. Als ik bijna bij de finish ben, en een soort van eindspurt inzet, bemerk ik dat ik me totaal heb verkeken op het parcours naar de finish. De finish blijkt een metertje of tweehonderdvijftig verder te staan. Half kokhalzend en kotsend baan ik mezelf een weg al waggelend naar de finish. De soepelheid is er dan toch wel een beetje af.

 
 
(fig: Napraten met Marcel M, na de finish.. of: tot op het bot afgetraind en klaar voor Almere.

Uiteraard dik tevreden als 5^e binnen in 1h55. Een goede test! Ik vond het leuk om weer te echt te racen. Leuk om te lopen alsof je nog niet hebt gefietst zo fris. Leuk om aangemoedigd te worden door het Duitse publiek dat toch enthousiaster is als je op podiumkoers ligt, dan wanneer je ergens in de middenmoot bungelt en dat gaf allemaal toch wel weer wat extra moraal. En vooral ook lekker om eens NIET ergens voorin van de fietst te komen om vervolgens door het halve veld ingehaald te worden. Als er iets deprimerend isx85

Goed, vanavond TTT tijdrit. Gisteren na de race nog even uitgefietst, straks een stukje zwemmen, vervolgens even infietsen en dan kijken wat er nu in de 8,2 km tijdrit nog uit de beentjes komt. Met de benen van gisteren hoef ik me geen zorgen te maken, maar misschien zijn de benen van gisteren wel een beetje opgebruikt. We zullen het zien. Ik heb er onmeunig veel zin in.

Nog ongeveer 14 dagen en dan zit ik ergens met de beetjes omhoog na te genieten van een mooie race of na te denken over hoe het toch mis heeft kunnen gaan. Hoe dan ook: de 27^e van Augustus start ik in Almere.

Tot die tijd staat er nog een aantal wedstrijden op het programma. Vanwege wat personele problemen start ik morgen in Rheine voor W&F Mxfcnster. Het komt niet heel goed uit, maar een aantal mensen was verhinderd vanwege valpartijen of x91team IIx92-belangen en ik vond dat ik het niet kon maken om me ook alsnog af te melden.

Daarna -overmorgen- start de TTT en waar de TTT start, start ik. Mijn favoriete wedstrijdenreeks. Ik heb er aan zitten denken om de wedstrijden te laten schieten, maar mijn koots gaf aan dat het welliswaar geen ideale voorbereiding is, maar dat ook niet heel veel kwaad kan en als ik er zin in had, gewoon moest meedoen.

Het is ongelofelijk dat de TTT in de rest van Nederland geen navolging krijgt. Het is werkelijk een schitterend format: maandag tijdrit, dinsdag aquathlon, woensdag duathlon en vrijdag een afsluitende triathlon. Gosselink is er dit jaar als deelnemer niet meer bij, maar dat wil niet zeggen dat het dit jaar minder spannend gaat worden.

Kappelhof komt uit Duitsland ingevlogen, Lamers uit Groenlo. Dan nog een hele rits uitdagers uit Twente zelf: Schreurs (sr. en jr.), Vernooij, oud-Twent van der Wal, Otter, Stevens en de Kok zullen bij de duathlon wel present zijn, Siers doet hier en daar nog een wedstrijdje mee, Schmidt komt weer helemaal uit Groningen afgezakt en zo zijn er weer zox92n honderd deelnemers die zich weer een week lang en zwart voor ogen gaan sporten. Met andere woorden: het wordt ongetwijfeld weer een prachtige editie!

..en dan een weekje bijkomen en hop, naar Almere. Kijken of de vele, vele trainingsuren (+20h/Week) de laatste weken hun vruchten af gaan werpen.

x91Ambition is the enemy of successx92- Barney Stinson

Hoogste tijd om eens verslag te doen van recente ontwikkelingen op triathlongebied. Het mag op deze blog dan wat stilletjes zijn, mijn triathlon enthousiasme is nog steeds immens en wekenlang leef ik als een monnik en probeer ik van mijn lichaam langzaam weer een goed geoliede triathlonmachine te maken. Uiteraard in figuurlijke zin.

Deel 1 van het seizoen was min of meer voorbij, voordat ik er erg in had en zonder enige fatsoenlijke resultaat en begin juli kon ik mij voor gaan bereiden op mijn voorgenomen lange triathlon ergens in deel 2 van het seizoen. De triathlon van Klazienaveen was een mooie wedstrijd, om eindelijk weer eens zonder teamgenoten, zonder uitgebreide wedstrijd strategiexebn of finish-verplichtingen een recreatieve wedstrijd te volbrengen zoals dit is bedoeld: individueel! En, nee, ook geen 0-meting, geen wedstrijd om te kijken hoe het er voor staat, geen wedstrijd om wedstrijdhardheid op te doen. Gewoon een wedstrijd, waarvoor ze zijn bedoeld: voor de fun! (zeg ik nu, vooraf natuurlijk alleen maar gehad over doelen, targets, zonex92s, klasseringen, tijden, maarja, dat is deel van de fun)

De wedstrijd ving aan in het plaatselijke kanaal waar x96waarschijnlijk om de strijd nog heroxefscher te maken-  het water was vervangen voor modder. Zie foto. Met een zwarte baard en groene pruik ploeg ik mezelf vanaf de start voorwaarts. Direct bij de start meende ik vanuit mijn ooghoek een groepje weg te zien zwemmen. Als ik na honderd meter nog eens kijk, zie ik niemand meer. Het zal wel een kano geweest zijn dacht ik nog. Zonder vanuit de start direct veel gas te geven, lig ik redelijk vooraan in het peloton. Hier zoek ik een paar mooie voeten uit en ik besluit de race wat het zwemmen betreft achter deze voeten te volbrengen. Het zouden na afloop van de race de voeten blijken van mijn grootse concurrent vandaag:  Jacob Veenstra.

Na 700 meter nadert het keerpunt en zwemt de eerste zwemmer ons al tegemoet. Toch geen kano dus! Nondedju, wie kan dat zijn? Tom Havekes was het, menselijke kano, pakt bij het zwemmen ruim twee minuten voorsprong. Min of meer in een groepje van drie komen we na 1500 meter zwemmen achter Havekes uit het water: Veenstra, HP Lucas uit Zwolle en ondergetekende.

Op het fietsparcours rijdt ik de eerste kilometers achter Veenstra aan. Ik zit op een keurige niet-stayer afstand van zox92n 12 meter. Hoe langer de wedstrijd duurt hoe kleiner mijn haas wordt. Ai, twee opties: ofwel mijn voorganger wordt daadwerkelijk fysiek kleiner wat onwaarschijnlijk is, of hij gaat gewoon sneller en neemt afstand. Harder gaan doet pijn in mijn beentjes, dus ik besluit (/wordt gedwongen) op mijn eigen tempo door te buffelen en dat gaat eigenlijk hard genoeg. Langzaam verdwijnt hij uit het zicht. Tijdens het fietsen zijn we opgeschoven naar plaats xe9xe9n en twee in de wedstrijd, maar dat heb ik totaal niet in de gaten.

Het lopen gaat eigenlijk net zo matigjes als in Duitsland. Voor me in de verte zie ik de nr. 1 hobbelen in het gezelschap van een x91voorfietserx92. Gossie, dan lig ik gewoon 2^e denk ik nog. Dat valt me niet tegen. Daarnaast denk ik x91shoot, ik moet gewoon nog 10 km hardlopen.. wat een endx92. Het kost me ruim 39 minuten om het loopkarwij te klaren en blijf daarmee ruim verwijderd van de 35-hoog die ik vorig jaar liep. Ik schuif niet op naar voren en val niet terug naar achteren en blijf tweede.

Op het podium! Toch lekker. Altijd lekker. Kijk, als je op een fiets klimt en 300 watt levert, ga je sneller als je wind in de rug hebt, dan bij wind tegen, hoewel de fysieke prestaties aan elkaar gelijk staan. 2^e worden in Klazienaveen is dan ook aanzienlijk leuker dan 25^e in de Duitse competitie, hoewel de fysieke prestaties misschien vergelijkbaar zijn.

Klazienaveen is een leuke wedstrijd. Het zwemmen is dan misschien goor, maar er staat een behoorlijk aantal mensen aan te moedigen en ik vond de sfeer onder de atleten ook wel weer lekker ongedwongen. De wedstrijd is voor de toeschouwers bv bij het zwemmen goed te volgen dankzij een aantal voetgangerbruggen. De parcoursen waren ook nog eens goed aangegeven, vrijwilligers waren lekker actief en renden zelfs achter me aan om me nog water aan te geven. Wat wil je nog meer? Ja, ik kan wel wat bedenken. Nou, laten we dat dan voor de volgende wedstrijden bewaren.

Wat ook nog leuk is, de locale sportmedia in Twente pikte mijn tweede plaats op en geeft er een positieve draai aan: Sport in Twente

Het seizoen is immers volop bezig en inmiddels heb ook ik -na mijn compleet mislukte winter enigszins onverwacht- al weer diverse wedstrijden gedaan. Toch lijk ik er niet helemaal bij te zijn. Zowel geestelijk -tijdens de wedstrijden- als in de hoogste regionen van het klassement -na de wedstrijden-. Sinds ik met de triathlon begonnen ben heb ik al vele wedstrijden gehad waar het me niet lukte om foutloos de wedstrijden te bexebindigen. Er zijn altijd wel redenen voor te bedenken: slechte organisatie, lamme vrijwilligers, kleine bordjes noem maar op. Als je echter objectief naar de getallen kijkt zie je dat ook in Zandvoort 298 mensen het loopparcours goed afleggen en 2 mensen niet. Dan hoor ik altijd bij die 2 mensen. Ik kan nu een heel verhaal ophangen over de manier waarop de organisatie ervoor had kunnen zorgen dat ik niet verkeert was gelopen en vooral ook, mij weer wat sneller de juiste kant op had kunnen sturen (ik verloor zo even 7 minuten!), maar daar help ik mezelf niet mee. Ik kan zeiken op de NS die mijn tocht vertraagde (of nouja, de politie) waardoor ik in tijdnood kwam en uiteindelijk mijn fiets niet kon vinden in het PF en aansluiting miste… en… en…  nee nee, het heeft geen zin. Ik ben een tragisch figuur.

 
Ik zit weer een beetje in zo'n periode.. zo'n dipje.. Sinds september 2010 heb ik eigenlijk geen wedstrijd meer foutloos (of om andere redenen teleurstellend) kunnen bexebindigen. Het begon bij de duathlon Alphen (verkeert rijden), Rutbeek triathlon (materiaal niet op orde), duathlon Assen (verkeert lopen). Toen kwam de winter (geblesseerd, overbelast, overtraind). In 2011 teamtriathlon Gladbeck (niet goed zwemmen), Harsewinkel (maagproblemen) en nu Zandvoort (verkeert lopen). De lijst zou nog veel en veeeeel langer worden als ik de fouten van voor september 2010 mee zou nemen. Kort samenvattend zou je kunnen zeggen: ik ben niet goed bezig. Ik hoor ongetwijfeld bij de categorie mensen die 'altijd wat heeft'. Sterker, ik was al voorzitter en ben inmiddels erelid van de club.

Langzamerhand begint het dan ook wel een beetje te knagen. De goede wedstrijden zijn op xe9xe9n hand te eh.. nee, goede wedstrijden heb ik al een tijdje niet gedraaid. Zou de vorm niet goed zijn? Mwa, de vorm is redelijk, alleen totaal niet constant: in Gladbeck zwom ik slecht, maar liep en fietste ik aardig, in Harsewinkel liep ik slecht en fietste ik erg sterk en in Zandvoort liep ik weer lekker soepel, maar fietste ik wat teleurstellend. Er is geen touw meer aan vast te knopen. Het zou me niet verbazen als die wisselvalligheid te maken heeft met mijn twee maanden durende absolute-rust-sabattical in de maanden januari-maart, de maanden waarin men normaliter een stabiele basis legt. Dat is lekker makkelijk, daar kan ik alles op afschuiven, maar belangrijker aan al mijn fouten, en wisselvalligheden: tussen-de-oren. Het zit niet goed tussen de oren. Niet op mijn gemakt, geen zin, bang fouten te maken, geen zin om te lijden, ongeconcentreerd, chagrijnig, mopperend: een beetje zoals deze blog.  

Voor Zandvoort gaf ik al aan dat ik wel een beetje toe ben aan een goede wedstrijd. Met elke wedstrijd die mislukt wordt dat verlangen weer een stukje groter. Maar belangrijker: met elke wedstrijd die mislukt, wordt komt de eerstvolgende wedstrijd waar alles op zijn plaats valt weer een stukje dichterbij. Daarbij gaan we er voor het gemak maar vanuit dat de vorm de komende maanden alleen maar beter wordt. Zonder enige pretenties ga ik naar Steinbeck komend weekend en naar Didam over twee weken. Ik wilde vlammen in Didam, maar ik weet dat dit niet gaat gebeuren. Ik mag blij zijn als ik in de buurt kom van mijn tijd van vorig jaar en thatx92s it! We gaan rustig verder, modderen gewoon verder aan en vroeg of laat zal het keerpunt komen! Potverdorie!

Lichtpuntje? Het lopen gisteren. Na 5 km lopen en 40 fietsen liep ik vrij soepel de vijfde tussentijd bij de eerste omloop van het tweede looponderdeel. Als je maar goed zoekt, zie je altijd wel een lichtpuntje.

Het is weer zo ver. Het triathlonseizoen is bijna aangebroken. Gezien mijn fysieke en mentale problemen afgelopen winter was dit het eerste triathlonseizoen waarvan het veel sneller dichterbij kwam dan ik eigenlijk wilde. Ik wilde meer tijd, tijd om te trainen, tijd om te herstellen, tijd om weer wat sterker te worden. Maar om xc3xa9xc3xa9n of andere reden konden de wedstrijden niet voor mij verplaatst worden, en bovendien moet ik zeggen dat ik me wel zo goed voel dat ik me aan een wedstrijdje durf te wagen. Niet dat ik me zo sterk voel dat ik PRxe2x80x99s ga verbreken, maar dat hoeft ook niet. Mag natuurlijk wel. Maar hoeft niet.

Geen weekend hoef ik me de komende weken te vervelen: elk weekend kan ik me wel ergens vermaken als ik wil. Het is vooral een kwestie van leuke activiteiten links laten liggen. Schrappen. Verstek laten gaan. En dat is jammer. Afgelopen weekend was daar bijvoorbeeld de befaamde Batavierenrace. Er waren zeker drie teams waar ik met enorm veel plezier mee had kunnen lopen. Er was bovendien een triathlon in Breukelen wat ik om een of andere reden een hele leuke gezellige triathlon vindt, met een fietsparcours dat speciaal voor mij is ontworpen. Maar er was ook een uitnodiging voor een trainingsweekendje in Oss, van mijn Nederlands/Duitse teamgenoot Jetse. Een weekendje sporten, een kort test-wedstrijdje, parcoursverkenning in Duitsland en een theaterbezoek. Vier vliegen in xc3xa9xc3xa9n klap, efficixc3xabnter kan niet: ik wordt al een beetje Duits.

Alle drie leuke en gezellige activiteiten, maar zoxe2x80x99n trainingsweekend past het beste in mijn trainingsschema, dus ik ben afgezakt naar het Brabantse Oss, om daar eens een lekker weekendje te sporten. De plaatselijke triathlonclub Trioss organiseerde er een gezellig zwemloopje over 760 meter in buitenwater zwemmen en 3,9 km hardlopen. Een mooie manier dus, om eens te kijken of er in de verte al iets van vorm aan zit te komen. Ik denk dat ik niet mag klagen: zwemmen ging in 10.00 (toch 6:40 per 500 meter (helemaal solo, jaja)) en de wissel en het lopen in 14.30. Gemiddelde loopsnelheid dus ongeveer 16,5/16.7 km/h. Eerst viel me dat wat tegen, maar ik denk dat ik een weekje of vijf geleden weer begonnen ben met hardlopen, eerste week een uurtje, tweede week twee uur en inmiddels zoxe2x80x99n drie uur per week. Met het vergroten van de kwaliteit en de intensiteit de komende weken zal dat ongetwijfeld nog wel verbeteren. Hopen dat het snel genoeg is voor de teamtriathlon van Gladbeck aanstaand weekend en anders wordt het voor mij afzien en wellicht afgaan. En in xc3xa9xc3xa9n jaar Duitser worden en Afgaan, is een beetje veel van het goede. Ah, ik snap em.

Wasser und Freizeit Mxc3xbcnster is een Duitse sportvereniging met diverse afdelingen. Zo kan men er (reddings-)zwemmen en duiken, maar natuurlijk ook triathlonnen. Het leuke aan de Duitse triathlonwereld is de levendige competitie tussen de diverse triathlonclubs. De opzet van deze triathloncompetitie is te vergelijken met het competitievoetbal zoals we dat hier in Nederland kennen. Elke club heeft een aantal teams die in diverse competities actief zijn. Het eerste team van W+F Mxc3xbcnster werkt zijn wedstrijden af in de Nordrhein Westfalen Liga (NRW-liga).

Maar triathlon is toch een individuele sport? Ja en nee. De competitie bestaat uit een serie van vijf wedstrijden. Elke club vaardigt naar elke wedstrijd vier man af. De klassering van de atleten in elke wedstrijd wordt opgeteld en de club met het minste aantal punten na vijf wedstrijden wordt kampioen en promoveert. Twee van de vijf wedstrijden worden daarbij afgewerkt als een team-triathlon. Hierin wordt met vier man tegelijk gestart en het gehele parcours wordt gezamenlijk afgewerkt, vergelijkbaar met een ploegentijdrit in de Tour de France. De tijd van het derde teamlid dat over de finish komt telt, dus je mag onderweg xc3xa9xc3xa9n iemand verliezen aan blessures of vanwege een mindere conditie.

In 2011 heb ik het voorrecht W+F Mxc3xbcnster te mogen representeren in de Duitse competitie. Het lijkt er op dat we een sterk team hebben. Helaas kampt 75% van het team met wat opstartproblemen en blessures, maar als we in de loop van het seizoen allemaal fit zijn, hopen we op promotie naar de 2. Bundesliga. Vanaf nu ben ik dus een beetje Duitser. Ofnee beter gezegd: vanaf nu is W+F Mxc3xbcnster weer een beetje Nederlandser, want ik ben de derde Nederlander.

wasser-freizeit.de

Foto: Wilfried Hiegemann